Όταν η ανεργία ανεβαίνει δραματικά, έρχεται η ώρα να ανοίξει η γνωστή συζήτηση για τους μετανάστες… Η φράση «γεμίσαμε ξένους» συνοδεύεται πάντα από μια έκφραση αποστροφής, σαν να λέμε «γεμίσαμε κατσαρίδες». Αυτοί που αγανακτούν, όμως, είναι συνήθως και οι πρώτοι που καταφεύγουν στις φτηνές υπηρεσίες τους. Είναι αυτοί που πάρουν «δυο μαύρους» για να τους βάψουν το σπίτι για τους έρθει φθηνότερα.
Ακόμη και σ’ ένα συλλογικό επίπεδο οι αλλοδαποί είναι ταυτόχρονα ο εύκολος στόχος και η εύκολη λύση... Όταν η δημοτικότητα της αστυνομίας είναι στα κάτω της, δεν έχει παρά να οργανώσει ένα θεαματικό «κυνήγι» στους δρόμους της πόλης με τη συνοδεία των τηλεοπτικών συνεργείων.
Όταν ο υπουργός θέλει να λανσάρει το αριστερό του προφίλ, θα τους θέσει «υπό την προστασία τους» πουλώντας πολυπολιτισμικό πνεύμα. Και φυσικά υπάρχουν πάντα αυτοί που είναι πρόθυμοι να τους χρησιμοποιήσουν για να τρομοκρατήσουν τα πλήθη με τον μπαμπούλα του αφανισμού μας (το γνωστό «θα μας φάνε οι ξένοι»).
Κάποιοι άλλοι έχουν χτίσει ολόκληρα «μαγαζιά» στην πλάτη τους. Όπως αστυνομικοί και ατζέντηδες που τα παίρνουν για τους βγάλουν άδειες παραμονής και ιδιοκτήτες ετοιμόρροπων κτιρίων που στοιβάζουν δέκα μαζί ζητώντας εκατό και διακόσια ευρώ από τον καθένα για ενοίκιο.
Ο μεγάλος αριθμός των αλλοδαπών ίναι αδιαμφισβήτητα ένα πρόβλημα. Ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η απουσία μηχανισμών για αφομοίωση τους μέσα από έναν αξιοπρεπή τρόπο διαβίωσης. ...
Σε καμία περίπτωση, όμως, η απάντηση στον έλεγχο της μετανάστευσης δεν είναι η δαιμονοποίηση του κάθε φουκαριάρη. Και πολύ περισσότερο, η ηρωοποίηση του κάθε μπρατσαρά αστυνομικού, του κάθε «ψυχοπονιάρη» υπουργού ή του κάθε ξενοφοβικού πολιτικάντη.
typos.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου