Φυτεύτηκα από το απόγευμα και τώρα δεν μου κολλάει ύπνος.
Ανάλογο με την ώρα που γράφω θα πρέπει να είναι και το θέμα που θα γράψω.
Θα προσπαθήσω να πω ότι έχω να πω χωρίς παρεκτροπές με τρόπο που να διαβάζεται απ' όλους.
'Έψαχνα, τί περίεργο, να βρω τον φορτιστή μου να φορτίσω το κινητό μου. Πουθενά όμως αυτός, στο σπίτι. Πηρά λοιπόν των ομματίων μου και τράβηξα για το μαγαζί. Η αλήθεια είναι ότι ήταν λιγάκι αργούτσικα.
Φτάνοντας στο μαγαζί, βλέπω απ έξω δυο νεαρές κοπέλες να περιφέρονται ασκόπως μεν με σκοπό πονηρό δε.
Ξεκλείδωσα και μπήκα μέσα προς αναζήτηση του απολεσθέντος φορτίσου. Μάταιος κόπος άφαντος ο φορτιστής. Κλειδώνω και βγαίνω έξω την στιγμή που μια εκ των δυο νεαρών γυναικών πλησιάζει ένα σταματημένο αυτοκίνητο και την ακούω να διαπραγματεύεται με τον οδηγό του το κόστος για την, λίγων λεπτών, παρέα της.
Πενήντα ευρώ του λέει. Τα λάστιχα του παλιού LADA στρίγκλισαν στην άσφαλτο καθώς αυτός σανίδωνε το γκάζι. Μάλλον υπερεκτιμημένη η τιμή της ολιγόλεπτης συντροφιάς της νεαρός κύριας, σκέφτηκα την ώρα που άκουγα το αμάξι να απομακρύνεται
Αγοραίος έρωτας , λοιπόν και μάλιστα στο πεζοδρόμιο.
Μα είναι ποτέ δυνατόν να γίνεται αυτό, είναι δυνατόν ένα νεαρό κορίτσι να φτάνει στο σημείο να στήνεται σε ένα σκοτεινό δρόμο και να πουλάρι το κορμί της στον κάθε περαστικό που ψάχνει όχι βεβαία τον φορτιστή μου.
Κι όμως το πράγμα έχει ξεφύγει πολύ. Πολλά είναι τα κορίτσια που το καθένα για τους δικούς του λογούς κάνει αυτό που κάνει.
Από συζητήσεις που άκουσα στην γειτονιά, που σημειωτέον δεν τις θέλει όλες αυτές κάτω από τα σπίτια της, αυτή η κατάσταση συμβαίνει άδω και αρκετό καιρό και παρ όλες τις οχλήσεις τους στην αστυνομία η κατάσταση εξακολουθεί να παραμένει στάσιμη.
Τις μάζεψαν, λέει, κάποιες φορές αλλά αυτές πάλι εκεί.
Τι να σου κάνει και η αστυνομία πάνω αυτό το θέμα.
Η λύση είναι άλλου. Η λύση είναι να βρεθεί η γενεσιουργός αίτια που εξωθεί αυτά τα φτωχά κορίτσια στην πορνεία και εκεί να υπάρχει ένα κράτος οργανωμένο και μια κοινωνία παιδευμένη για να μπορεί να παρέμβει για να βοηθήσει.
Λίγα μετρά από το μαγαζί μου και όταν τα βραδεία εγώ είμαι κλειστά, στήνεται ένα θέατρο του παράλογου που απαθείς στεκόμαστε και το παρακολουθούμε γιατί πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά ούτε το σενάριο του ούτε η σκηνοθεσία του.
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009
"Αργά το βράδυ, λίγα μέτρα μακρυά απ' το μαγαζί μου..."
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου