Γι' αγάπες...

Γι' αγάπες...

Γι' αγάπες άλλο δε μπορώ

εγώ να τραγουδάω˙

απ’ την πολλή σκοτούρα μου

βρίζω και βλαστημάω˙

βρίζω θεούς και δαίμονες

με όλους τα ΄χω βάλει

αυτούς που παραγέμισαν

το άδειο μας κεφάλι

με υποσχέσεις κι όνειρα

πως θα ‘ρθουν άσπρες μέρες

μα τώρα με μαστίγιο

αρχίνησαν φοβέρες.

Πολιτικοί βιομήχανοι

και τραπεζίτες όλοι

έχουνε γίνει πια για μας

της κόλασης διαβόλοι

και στην πυρά μας ρίχνουνε

ελαστικής δουλειάς

κλέβοντας έτσι το ψωμί

της κάθε φαμελιάς.

Θέλουνε να μας στείλουνε

αδιάβαστους στον Άδη

κρυμμένοι από νούμερα

και απ’ το πυκνό μαγνάδι

της γνώσης που ‘χουν τάχ’ αυτοί

μπρός στη δική μας άγνοια

να κρύψουν του συστήματος

την άμετρη παράνοια.

Με άνεργους κι άστεγους

γεμίζουν την υφήλιο

και να μας ρίξουν θέλουνε

σε ταξικό εμφύλιο,

να εκτονώσουν την οργή

του ενός πάνω στον άλλο

και να τη βγάλουν καθαρή

παίρνοντας και ρεγάλο,

να σώσουν το απάνθρωπο

σύστημα που ‘χουν φτιάξει

να απομυζούνε τους πολλούς

για τη δική τους ΤΑΞΗ.

Μόνο για τέτοια εγώ μπορώ

τώρα πια να μιλάω

χτυπώντας την παράνοια

προτού αλλού να πάω.

ΧρΙστοΣ